Pelgrimstocht naar Rome

By 2 december 2018Na de viering

Het was altijd een droom van Myriam en mij om de voordeur achter ons dicht te trekken en al wandelend een grote tocht te maken.

Pelgrimeren kan in principe naar ieder doel, denk maar aan Santiago de Compostela, Jeruzalem, of dichterbij Lourdes en Fatima. Maar pelgrimeren hoort wel bij het christelijk geloof, zoals gebeden erbij horen. Wij hebben gekozen voor een pelgrimstocht naar Rome.

Op een zondagmorgen zijn we vertrokken van de Sint Michielskerk in Terlanen om 3 maanden later aan te komen in de Sint Pietersbasiliek in Rome. We zijn vertrokken met in onze rugzak de Pelgrimszegen , de eerste stempel op onze kaart en de knuffels van de aanwezigen, met daarbij ook de vele sms’en en mailtjes met goede wensen.

Ons plan was in de eerste plaats genieten van mekaar, van wat we tegenkomen, van wie we ontmoeten, van de landschappen en steden. We willen stappen door de geschiedenis, spiritualiteit beleven in de kloosters en kerken die we tegenkomen. We stapten, wandelden door 4 landen en lieten het landschap, de dorpen, de steden van de oude weg die Vlaanderen met Rome verbindt, op ons inwerken.

Pelgrimeren is geen recht maar een voorrecht , las ik ergens. En het klopt perfect. Je bent van zoveel afhankelijk dat je alleen dankbaar kan zijn als je het mag doen.

Je bent in de eerste plaats dankbaar dat je kinderen en familie op je huis willen passen, dat je vrienden vindt die je kunnen vervangen in boekhoudkundige toestanden en die winkels extra openhouden, dat je kleinkinderen een tijdje zonder opa en omi kunnen, dat de hond een goed onderkomen vindt.

Maar het moet ook nog lukken, materiaal, knieën, gewrichten en pezen moeten het uithouden, je moet attent zijn voor stoepjes die er onverwachts komen, auto’s die overal uit het niets opdagen, slangen die hun voorrang opeisen, spekgladde douchevloeren, loslopende honden die niet van pelgrims houden.

We kwamen regelmatig in  contact met een medepelgrim uit Montréal en die vatte het zo samen: Quel bonheur, quel aventure.

Maar wat doet dat met een mens, zal je nu vragen, kom je er anders uit?

Gastvrijheid en gast durven zijn

Het leven van een pelgrim is relatief eenvoudig: je moet stappen, eten en slapen en liefst ook een douche nemen. Daarvoor ben je afhankelijk van wat je onderweg tegenkomt en het viel op dat er overal mensen waren die begaan zijn met je tocht, mensen die huizen voor je openstellen en voor je koken, desnoods iemand bellen naar  een volgende etappe om je daar op te vangen. Er zijn dorpen die een huis ingericht hebben om pelgrims te ontvangen. Kloosters maken plaats om  ons te ontvangen.

Verhaal van Saman

We hebben hier onderdak gevonden in een afkickcentrum voor drugsverslaafden. Het regime was streng maar het ging er gemoedelijk aan toe. We kregen tijdens het eten een ereplaats met een applausje erbij. Het eten was sober, spaghetti met bonen en een kan water. Het ontbijt bestond uit wat koekjes met zoete thee en koffie erna. Het geheel toonde wat armoedig aan, er waren bv. maar 2 toiletten voor de 25 mannen en een voor de 2 vrouwen, er was ook geen echte ontspanningsruimte en weinig privacy. Maar iedereen was vriendelijk en gastvrij.

Zusters in Clairvaux

De volgende etappe was naar Clairvaux , waar vroeger een benedictijnenklooster stond waar in de glorietijd 800 monniken woonden. Na de revolutie werd een deel afgebroken en omgebouwd tot gevangenis. Een deel hiervan is nu een museum van het gevangeniswezen dat de minder fraaie kanten ervan toont. Een ander deel is nog steeds een gevangenis waar vooral terroristen en langdurig gestraften verblijven. We waren er gehuisvest in een kloostergemeenschap van 3 zusters. Ze hadden een aantal gastenkamers om familieleden van gevangenen te huisvesten die op bezoek komen. Tot voor kort waren hier ook de Spaanse gevangenen van de ETA opgesloten. Voor hun familie die de ganse dag op reis waren om hier te geraken was het een dankbare opvang. De zusters bezoeken ook regelmatig de gevangenen. Het was een geweldige ervaring met hen te praten over hun werk en te genieten van hun warme gastvrijheid, zelfs om met hen samen te bidden in hun kapel. Toen we hen bij het afscheid onze bijdrage gaven, vroegen ze of we het wel konden missen.

Grappig ook:

Het gespreksonderwerp van het dorp is de komst van een grote groep Roma’s (7000 caravans) die op een oude luchtmachtbasis kamperen en daar een tweejaarlijks feest vieren waarop de nieuwe kinderen gedoopt worden. Het zorgt voor nogal wat controverse. De een verwittigt om op onze rugzak te passen, een ander vindt het eindelijk wat nieuws en de plaatselijke krant weet wat schrijven.

Open staan voor ontmoetingen

Het voordeel van pelgrim te zijn is dat mensen je niet al te argwanend benaderen, ze beginnen makkelijker te praten, willen helpen, proberen je  de goede weg of een kortere weg te tonen. In dorpen vragen ze waar je vandaan komt, wat je van hun land vindt. Als je geen water meer hebt, moet je wel ergens aanbellen.

Maar het gaat ook verder, regelmatig kom je onderweg medestappers tegen, je praat even en ieder gaat terug verder op zijn eigen tempo. Sommigen kom je gedurende een paar dagen, weken regelmatig tegen en dan bouw je toch een sfeer van vertrouwen op.

Er was een wandelaar waar niemand echt veel contact mee had, tot die op een keer, door een of andere vraag het verhaal vertelt over zijn enige dochter die een eerste kind verloren heeft, maar nu terug bevallen is en hoe fier hij is als grootvader.

Of ’s avonds schuiven wat mensen mee aan tafel en vertellen over hun vriend die ieder jaar meestapte, maar recent overleden was en ze zongen toen een oud Italiaans afscheidslied.

Mensen hebben blijkbaar de nood om verhalen te vertellen, willen dingen kwijt, willen iets met je delen.

Op een lezing drukte iemand het zo uit. Op mijn  pelgrimstocht zeg ik soms tegen een wildvreemde dingen die ik aan mijn beste vriend niet zou durven zeggen.

Je hoofd leegmaken

Na een tijdje weet je dat het goed komt met dat stappen, met het vinden van eten en een bed, je hoeft niet meer te piekeren over de dag van morgen, hoogstens over waar je straks gaat picknicken en of het volgend dorp een bar of café heeft.

Dan kan je je hoofd helemaal leeg laten lopen en genieten van wat je ziet, wat je tegenkomt en dat is heerlijk. Je wordt niet meer overspoeld door berichten, door beslissingen die je moet nemen, door keuzes die je moet maken. Je kan echt genieten , bezig zijn met het nu, lopen op die weg die al die geschiedenis met zich meedraagt, het landschap in je opnemen. Voor de aanhangers van Mindfullness, dit is pure zen.

Het is eigenlijk de eerste keer dat ik dat zo ervaren heb, dat je je zo leeg kan maken, ver weg van de waan van de dag, de oneindige reeks tweets en facebookberichten, de mails waar een antwoord op verwacht wordt.

En hier komen we terug bij het evangelie waar we juist gelezen hebben:

‘Pas op dat jullie hart niet afgestompt raakt door de roes en de dronkenschap en de zorgen van het dagelijks leven, zodat die dag jullie overvalt, onvoorspelbaar als een val die dichtklapt.’ (Lc. 21,34)

Op weg naar Rome vind je regelmatig de afbeelding van een doolhof ergens in de wand van een kathedraal, tegen de muur van een ostello. Het is symbool van de pelgrim die zoekende is . Het lied dat we nu gaan zingen, gaat daar ook over.

Guido Impens