Bij het begin

Waarom doen we wat we doen? Waarom staan we op en gaan we slapen? Waarom gaan we werken?
Omdat het moet? Omdat we geld nodig hebben? Omdat we onze dag toch met iets moeten passeren?
Of mag het iets meer zijn?
Mag er ook iets bij van: gespannen hoop, weten van meer, verlangen naar meer dan er al is? Kan dat, mag dat onze drijfveer worden?

Tot hier zijn wij gekomen.
Tot hier, vandaag, om ons diepste vertrouwen voeden.
Omdat we weten van meer dan we gewoonlijk verwoorden.
Omdat we weten van verder dan waar we gewoonlijk aan toe komen.
Tot hier zijn wij gekomen.
Vanaf hier laten wij onze plannen doorkruisen.  

Overweging bij Markus 1

Markus' verhaal gaat zeer snel.  De tijd van het rijk van God breekt aan, vermoedelijk verstaan we die verhalen niet helemaal. Maar de verhalen zijn wel hart verwarmend, en verheugend.
Dat een mens fel onder de indruk kan zijn van iemand is duidelijk. Dat iemand anders je kan beïnvloeden is ook klaar.

Dat een mens fel onder de invloed kan komen van een godsbeleving is ook  duidelijk, Paulus wordt verlamd en verblind.  Jona is zo onder de indruk dat hij zijn boeltje pakt en de andere richting uit wil.  
Wij zouden zeggen hij is er weg van, hij is in vervoering.
De geroepen leerlingen gaan direct mee. En anderen volgen. Ze worden gevangen, en zij zullen ook mensen aanspreken,  begeesteren en  motiveren.  Geroepen worden is verbonden met de persoon, je wordt persoonlijk aangesproken.  Geroepen is verbonden met de tijd, naargelang de tijd is het roepen, het motiveren, anders gesteld, anders ervaren en anders verteld. Geroepen hangt ook samen me een opdracht, een manier van invullen , en manier van leven.

God is zo dichtbij in ons leven en wij zien Hem niet.  Ik wist het niet, ik besef  het niet.  Toch  is Jezus van Nazareth;   als een mens aandacht voor God  heeft, en ook aandacht heeft voor de alledaagse dingen dan laat hij deze dingen en deze mensen een nieuwe taal spreken:  een boer die zaait, een vogel in de lucht, een bloem, een weduwe die een penning in de offerkist gooit, een lamme die overeind komt, een mens die wordt geroepen, en ga zo verder, alles is teken van het doorbreken van het Rijk van God, een teken van de Vader. Alles is een roep, een oproep, en wij worden ook aangezet om mekaar op te roepen.

God is zo dichtbij.  Ik zal met u zijn, toont ons de grondhouding van het geloof van Jezus.  Men weet  waar men met deze tocht begint, maar niet waarmee ze eindigt.  Als je geconfronteerd wordt met uw kleinheid, dan is God er ook.  Als je beseft dat je niet zomaar je leven in handen hebt, dan staat Hij je bij.

God is zo dichtbij.  Ook in de medemensen. Tenslotte moeten we ook mekaar oproepen.  We kunnen met mekaar aanwezig zijn, mede mens zijn, en zo is God ook aanwezig.  De geschiedenis met God is een ketting van levens , een ketting van tochten doormaken, een toekomst bouwen, hoopvol en dynamisch.
En zo is in Jezus, God op zijn best.  De manier waarop Hij omgaat met mensen verrast ons.  We kunnen ons ook  laten verrassen, dat is de bedoeling van Markus.
Jezus was een meester in het groeten;  kom en volg me,
Kom maar, ik ben er voor u,  je mag onvoorwaardelijk thuis zijn in je leven en in het leven. De uitnodigende belangstelling van Jezus voor iedereen die hij ontmoette was sterk en radicaal.
Voor velen van zijn volksgenoten was Jezus juist daarom een storend element.  Hij was geïnteresseerd in mensen  ook in kleine mensen en zondaars.  Hij past niet in een verstard denken van de lievelingen van God.  Behoren tot het uitverkoren volk was en is genoeg, en een behaaglijk  idee.  De anderen, de vreemden, de buitenstaanders, de ketters waren en zijn  rijp voor de ondergang.  Het uitverkoren volk is een rem op de plannen van God.

Kom en volg me ik zal van jullie vissers van mensen maken.
Dit wil zeggen dat ik in de omgang een blijde mens wordt die het leven feestelijk en genietbaar mooi maakt voor de mensen die met mij leven.  Dat ik het leven kruidt met humor en dood en lijden kan relativeren.
Dan is vreugdeloos leven een vorm van ongeloof.
 Zo leef ik als een geroepen iemand, die verlost leeft, en dat betekent toch heel wat.

Dan moet je jezelf niet meer kwellen, dan kan je meer kijken naar je medemens.  Dan kijk je meer vooruit dan achteruit.  Dan verhef je het hoofd, en kijkt wijds en ruim, dan leef je.

Karel Veelhaver